June 26, 2022

புதியஆசிரியன்

டிஜிட்டல் வெளியீடு

வாக்கு கடன்

ஜனநேசன்
இராமேஸ்வரம்-புவனேஸ்வரம் விரைவு ரயில் பத்து நிமிடம் தாமதமாக காரைக்குடி சந்திப்புக்குள் நடுப்பகல் பனிரெண்டு மணிக்கு நுழைந்தது. வண்டி இரண்டே நிமிடம்தான் நிற்குமென்பதால் மனைவியை அழைத்துக் கொண்டு தோளிலும், கையிலும் சுமைப் பொதிகளை ஏந்திக்கொண்டு ஓடினேன். பி1-ஏ.சி. பெட்டியில் நுழைந்து கொண்டோம். எங்களது இருக்கைகள் ஒன்பதையும், பதினொன்றையும் வடநாட்டு அழுக்கர்களே ஆக்கிரமித்திருந்தனர்.
மனைவி கோபம் கொதிக்க என்னைப் பார்த்தாள். அவளைக் கையமர்த்தி ஆங்கிலத்தில் ஒன்பதும், பதினொன்றும் எங்களது சீட்டுகள் என்று கூறி, பதிவுத் தாளைக் காண்பித்தேன். உக்காருங்க என்று சைகை காட்டி கொஞ்சம் நகர்ந்து உட்கார்ந்தார்கள்.
‘இந்த வடக்கத்திக்காரனுகளே இப்படித்தாங்க; அவனுகளைத் துரத்தி விடுங்க, டிக்கட்டில்லாம ஏறி உட்கார்ந்துருவானுக; உஷாரா இல்லாட்டி நம்மளையே துரத்திருவானுக’ என்று ஆவேசப்பட்ட மனைவியை ஆசுவாசப்படுத்தி, பெண்கள் இருந்த இடத்தில் உட்காரவைத்தேன். படுக்கையை விரித்து மனைவியை படுக்கச்செய்தேன். மனைவியின் கால்மாட்டில் இருபெண்கள் ஒட்டிக் கொண்டனர். ஒன்பதாம் இருக்கையில் உட்கார்ந்த ஒரு பெண்ணையும் இரு ஆண்களையும் ஒதுக்கி நான் படுக்கையை விரித்து உட்கார்ந்தேன். அழுக்கர்கள் எங்களை சுயநலக்காரர்களைப்போல் ஏக்கப் பார்வையால் வறுத்தார்கள். பார்வைச் சூட்டை தணிக்க முதியவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன்.
‘நாங்க ரெண்டுபேரும் விசாகப்பட்டினம் போறோம்; நீங்க எங்க போறீங்க?’
‘நாங்க கயா போறோம் ஸாப்; இந்தவண்டியில புவனேஸ்வரம் போயி மாறிக்குவோம். எங்களுக்கு நடுபடுக்கை; அதை விரித்தால் நீங்க நிமிர்ந்து உட்கார்றது சிரமங்கிறதால கொஞ்ச நேரம்கீழ் சீட்டில்உட்கார்ந்திருந்தோம்’..
அந்த முதியவர் ஜன்னல் வழி விரியும் நிலக் காட்சிகளை ஊடுருவியபடி பேசிக் கொண்டிருந்தார். முதுமையும், படபடப்பும் எங்களை அழுத்திய மனஅலுப்பும் வண்டியின் தாலாட்டலில் கண் சொருகியது. வெளியே பார்த்தேன் வண்டி திருச்சியைக் கடந்து தஞ்சாவூரை நெருங்கியதைக் கோபுரம் காட்டியது.
பெண்கள் நால்வரும் நீளவச ஓரத்து இருக்கையில் ஒண்டி இருந்தனர். மேல்தட்டுகளிருந்து இறங்கிய சிறுவர் சிறுமியர் நால்வரும் கீழிறங்கி பசிக்குதென்றனர். எனக்கும் குடல் கிள்ளியது. மனைவியை எழுப்பினேன். முதியபெண் ஒருத்தி அனைவருக்கும் பொரி உருண்டையை வழங்கினார் ; அவரவருக்கு கிடைத்த இடத்தில் உட்கார்ந்து லாவகமாக ஒரு பொரிகூட சிந்தாமல் வாயில் கவ்வி மென்று தின்றனர். எல்லாருக்கும் கொடுத்தபின் முதியவள் மிஞ்சிய துகள்களை வாயில் போட்டு மென்றாள்.
மூதாட்டியின் முகத்தை உற்று கவனித்தேன். நான் பார்த்த எந்த சாமி படத்திலும் அத்தகைய சாந்தமும் அருளும் பார்த்த நினைவில்லை. மனதில் பசியில்லை ; குடல் புரண்டு நினைவூட்டியது. வறுமையிலும் திருப்தியாக உண்ட இந்த மனிதர்கள் முன் நெய்மணக்க செய்த தக்காளி சாதத்தையும், உருளைக்கிழங்கு வறுவல்களையும் எப்படி தின்பது? வயிற்றையும் விஞ்சி மனது பிசைந்தது.
மனைவியும் நடந்ததை எல்லாம் பார்த்திருப்பாள் போலிருக்கு.. மதியம், இரவு என இருவேளைக்கு ஒரு பெரிய சம்படத்தில் கொண்டு வந்திருந்த சாதத்தில், கொஞ்சத்தை எங்களுக்கு எடுத்து வைத்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் அந்த மூதாட்டியிடம் கொடுத்து எல்லாரும் ‘பகிர்ந்து சாப்பிடுங்கள்’ என்றாள்.
என் மனைவியை ஊடுருவிய மூதாட்டி, ‘நாங்க சாப்பிட்டுட்டோம்மா; பசியடங்கியிருச்சு. நீங்க பிரியமா செஞ்சுவந்ததை வாசமே சொல்லுது. நீங்க தின்னுங்கம்மா’ என்றார்.
கர்வமடங்கிய என் மனைவி, எம்மா நீங்க இதைவச்சிருந்து எப்ப பசிக்குதோ அப்ப சாப்பிடுங்க. நாங்க இறங்கும்போது பாத்திரத்தை திருப்பிக் குடுத்தா போதும்’..
அவர்கள் எல்லாரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்; மூதாட்டி, முதியவரை நோக்கினாள்; அவர் தலையசைத்தார். முதியவள் கைகூப்பி எங்களை நோக்கி ராம், ராம் என்றாள். சிறுவரிலிருந்து, பெரியவர்கள் வரை எங்களை நோக்கி ராம், ராம் என்றனர்.
இவ்வளவு வறுமையிலும், இராமேஸ்வரத்துக்கு குளிர்பதனப் பெட்டியில் ஏன் பயணிக்கணும்? மிகைக் கட்டணத்தை மிச்சப்படுத்தி, ஓரளவு வயிறார உட்கொண்டு பொதுப்பெட்டியில் வந்திருக்கலாமே.. என்று கேட்க நினைத்தேன். மனம் துணியவில்லை.
நீங்க பீகார்ல விவசாயம் செய்றீங்களா?
இல்லைங்க ஸாப், கயா பக்கத்தில் ராம்பூர் எங்க கிராமம். நாங்க பரம்பரையாக எங்களுக்கிருந்த துண்டுதுக்காணி நிலத்தில் விவசாயம் செஞ்சு வந்தோம். ஒரு வருஷம் வெள்ளம் போகும்; மறு ரெண்டுவருஷம் காஞ்சு பஞ்சம் வரும். நிரந்தரமா தண்ணி தேக்கி நிலத்தடிநீரைப்பெருக்கி விவசாயம் பண்ணவும், மனுசமக்களைக் காக்கிற ஏற்பாடில்லே..மனுஷன் வாழ்ந்தாகணுமே.. நிலங்களை வித்துட்டு,ஜார்கண்ட் ஏரியாவில தனியார் சுரங்கத்தில தொழிலாளிகளாக வேலை செய்யிறோம். எதோ உசுரைக் காத்துக்கிட்டிருக்கோம். துர்காபூஜை, எலக்சனுக நடக்கிறப்ப சொந்த கிராமத்துக்குப் போய் சொந்த பந்தங்களோட சந்தோசமா இருப்போம்..
இத்தருணத்தில் வாசலில் உட்கார்ந்து கைப்பேசிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர் இரண்டு இளைஞர்கள், பதட்டத்தோடு உள்ளேவந்து அவர்களிடம் ஏதோ கிசுகிசுத்தார்கள். பெரியவருக்கு உடல் சிலிர்த்தது.!
ஆமாம்..போனவாரம் பீகார்ல எலக்சன் நடந்ததே, நீங்க ஓட்டு போட்டீங்களா?
‘ஆமாம் ஸாப் . ஓட்டுப் போடுறதும் எங்களுக்கு ஒரு திருவிழாதானே? என்ன, ஒரு வார சந்தோசம். அவ்வளவுதான். அப்புறம் பழையபடி வகுத்துப்பாட்டுக்கு அலைச்சல்தான்’ என்று பெரியவர் சிரித்தார்.
எங்க தொகுதியில வேட்பாளரா நாங்க வேலைசெய்ற சுரங்க முதலாளியின் மைத்துனர் நின்றார். பெரும்பாலும் நாங்க எங்க ஜாதி ஆளுக்கே வோட்டுப் போடுவோம். இந்த தடவை முதலாளியின் மைத்துனருக்கு வோட்டு போட்டா, வோட்டுக்கு ஆயிரமும் குடும்பத்தோட இராமேஸ்வரம் போய்வர ரயில் டிக்கட்டும் தருவதா சொன்னாரு.. எங்காளுக சுமார் நூறு குடும்பம் அங்க வேலை செய்யிறோம். குறைஞ்சபட்சம் நானூறு வோட்டு தேறும்; ஜெயிச்சிரலாமுனு பணமும், ரயில் டிக்கட்டும் கொடுத்தாங்க.
இராமேஸ்வரம் போகணுங்கிற எங்க கனவும் நிறைவேறணும், பாரம்பரியமா எங்க வோட்டுகளை வாங்கி, ஜெயிச்சாலும், தோத்தாலும் எங்களுக்கு அப்பப்ப வந்து உதவுற சாதிக்காரருக்கும் உதவணுமுன்னு ரெண்டு பேத்துக்கும் சமமா வோட்டு போட்டுட்டு இராமேஸ்வரம் கிளம்பி வந்துட்டோம். இப்போ எலக்சன் முடிவுல நாங்க வோட்டு போட்ட ரெண்டுபேரும் தோத்துட்டாங்களாம்.! புதுசா போட்டியிட்ட இளவயசுக்காரர் முன்னூறு வோட்டு வித்தியாசத்தில ஜெய்ச்சிட்டாராம்.. அதைத்தான் இந்த இளந்தாரிக முணுமுணுத்துட்டுப் போறாங்க. இப்போ சுரங்க முதலாளிகிட்ட வேலைக்கு போறதா, வேணாமான்னு கேள்வி வந்துருச்சு. அந்த சிந்தனைதான் ஓடிகிட்டிருக்கு.. மீண்டும் அதே சிரிப்பை உதிர்த்தார்.
(94422 83668 – [email protected])

Spread the love