May 18, 2022

புதியஆசிரியன்

டிஜிட்டல் வெளியீடு

கவிதை

ஓ,பெண்ணே! பெண்ணே!
பூமி என்றார் உனை, அவர்தம் தொல்லை நீ பொறுத்திடவே
நதி என்றார் உனை, அவர்தம் பாவம் உன்னில் கரைத்திடவே
மொழி என்றார் உனை, அவர்தம் கருத்தை நீ முழங்கிடவே
குயில் என்றார் உனை, அவர் மனம்போல் நீ இசைத்திடவே
மயில் என்றார் உனை, அவர் களிக்க நீ ஆடிடவே
நிலம் என்றார் உனை, அவர்தம் பாரம் உன்னில் சுமத்திடவே
மழை என்றார் உனை, அவர்தம் தாகம் நீ தீர்த்திடவே
நான் நானாக இருப்பது போதுமென்றேன் உறைத்திடவே

கற்பிலே கண்ணகியாக, கணவனிடத்திலே மாதவியாக,
ஊருக்கு சீதையாக உனை வாழச்சொல்லி
வேதம் பல ஆயிரம் சாத்திரம் செய்தாரே
நான் நானாக இருப்பது போதுமென்றேன் உணர்வீரே
நான் பிறந்தேன் யாதொரு உயிரைப்போல
வளர்ந்தேன் இன்னுயிர் மண்ணில் மீள
கற்றேன் மெய்யறிவு பெற்றென் உள்ளம் மகிழ
சாதிக்க விழைந்தேன் என் அறிவென்னை உந்தித்தள்ள
என் வாழ்க்கையை எனக்காக வாழ்வேன் நான், உன்னைப்போல
நான் நானாக இருப்பது போதுமென்றேன்

நான் உடல்மூடி ஆடையணிந்தால் ஆபத்து இல்லை என்றார்
ஆசையிருந்தும் விட்டுக்கொடுத்தால் அதுவே எனக்கழகு என்றார்
நான் அறிவிருந்தும் தாழ்ந்துசென்றால் அதுதான் உத்தமம் என்றார்
துணிவிருந்தும் பணிந்து சென்றால் அறிவான செயல் என்றார்
தேவையிருந்தும் தியாகம் செய்தால் அவளே பெண் என்றார்
நான் நானாக இருப்பது போதுமென்றேன் கேளார்..

  • ஆர்.பிருந்தா (94438 60708)
    ( மார்ச் 8 மகளிர் தினக் கவிதை )
Spread the love